Bilderberg Conferentie 1954

Visionair of schurk ?

Streng beveiligd, ver weg van opdringerige journalisten en diep verscholen in de bossen van Oosterbeek kwamen in 1954 vooraanstaande staatslieden, financiers en intellectuelen uit Europa en de Verenigde Staten bijeen. Ze waren uitgenodigd door Prins Bernhard om in hotel De Bilderberg te discussiëren over de almaar groeiende kloof tussen Europa en Amerika. Een unieke poging om nader tot elkaar te komen, begrip te kweken voor elkaars standpunten en overeenstemming te bereiken in een tijd dat Westerse landen steeds meer van mening verschilden over de gevaren van het communisme en tegelijk beseften dat ze niet uit elkaar gespeeld wilden worden.

Het oude Europa begon te morren over de rol van de Amerikanen. Natuurlijk bleven het de bevrijders, maar ze vonden ze arrogant, bemoeizuchtig en oorlogszuchtig. Vooral de Fransen en Engelsen, zelf oude wereldmachten, kregen langzamerhand genoeg van de invloed en praatjes van hun bondgenoot. Ze verweten de Amerikanen dat die zich niets gelegen lieten liggen aan de Europese moraal en zich daar ook niet in verdiepten. Er heerste angst dat de harde confronterende Amerikaanse houding tegenover het communisme zou leiden tot een nieuwe oorlog waar niemand op zat te wachten, na de vijf jaar van ellende die net achter de rug was. Daarom dat velen in Europa pleitten voor een gematigder houding tegenover het communisme en tegenover Rusland, in de hoop dat dit een nieuwe gewapende confrontatie op hun grondgebied zou voorkomen. Bovendien kreeg Europa schoon genoeg van de beperkingen die de Amerikanen hen oplegden in het handelsverkeer. Ze wilden af van een Amerika dat de prijzen controleerde van goud, rubber en tin, van een Amerika dat hen voorschreef wanneer er wel of niet met communistische landen gehandeld mocht worden. Kortom, Europa kreeg het gevoel dat er een denderende kudde Amerikaanse olifanten door hun porseleinkast ging. De afhankelijkheid die de bevrijding had gebracht zorgde voor frustratie.

Andersom hadden de Amerikanen ook heel wat op Europa aan te merken. Vooral de afwachtende lakse houding vergeleken met het communisme baarde hen grote zorgen. Dat communistische partijen in Italië en Frankrijk ongestoord aan een opmars konden beginnen, was voor de bondgenoten aan de overkant van de grote plas onbegrijpelijk. Er was in Europa duidelijk onvoldoende begrip voor het grote gevaar van het communisme en de toenemende invloed van Rusland. Bovendien ergerden de Verenigde Staten zich aan het nationalistische denken in Europa en hamerden ze keer op keer op meer gezamenlijk politiek en militair optreden. Europa moest zich verenigen om zo een sterkere partner te zijn in de strijd tegen het kwaad.

Prins Bernhard opende de eerste vergadering met een speech waarin hij nog eens duidelijk maakte wat de bedoeling van de bijeenkomst was: 'Er bestaan veel misverstanden en onenigheden tussen ons, maar ik denk dat we ze kwijt kunnen raken. Als een probleem wordt begrepen, dan is het al voor de helft opgelost. We moeten overeenkomsten vinden en verschillen van mening analyseren en respecteren. Ik hoop dat we zo open en eerlijk zijn en dat we als vrienden kritiek op elkaar kunnen hebben.' Om oeverloos geklets te voorkomen en iedereen een kans te geven werd de spreektijd streng aan banden gelegd. Acht minuten per persoon. Ging je daaroverheen dan rinkelde voorzitter Bernhard de bel. Later zou Agnelli, de baas van Fiat, een verkeerslicht leveren dat met zijn groene, oranje en rode licht de spreker geen uitweg meer bood. Hij leverde er trouwens ook een dame bij die het apparaat bediende.

De agenda voor de zittingen lag vast en was voorbereid door Prins Bernhard, Retinger en Rijkens met papers geschreven door Amerikanen en Europeanen. Naast de formele zittingen waarbij iedereen aan lange tafels rond de voorzitter zat en voor de tolken microfoons gebruikte, was er volop gelegenheid voor informele gesprekken tijdens lunch, diner en de vrijgehouden uren. Prins Bernhard hechtte juist aan die mogelijkheden voor contact grote waarde en vroeg de deelnemers uitdrukkelijk daar gebruik van te maken. David Rockefeller vond dat ook de beste momenten: 'Ik ben niet zo'n debater, ik luisterde meer tijdens de formele zittingen. Ik praatte vooral veel met mensen buiten de zittingen om'. Rijkens vertelde in zijn interview in De Telegraaf: 'Er gebeurden tijdens die privégesprekken belangrijkere zaken dan tijdens de gewone zittingen. Er ontstond een beter begrip voor elkaar'. 'Ze vergaderden veel. Het werd wel eens laat. Dan zaten ze gezellig te drinken bij het buffet. Bernhard nam altijd een sherry', herinnert Mevrouw Ogterop zich.

Wat heeft Johannes Wardenier nu te doen met deze Bildergroep onder leiding van de toenmalige Prins Bernhard?
Johannes Wardenier kwam weer in beeld toen hij laat jaren vijftig weer aankondigingen deed om zijn 'brandstoflozemotor' te reproduceren. Doordat er goede redenen waren dat benzine en diesel lonend was voor Bernhard hemzelf en het Koningshuis, is Wardenier snel afgevoerd in 1960 op het 'hoogtepunten de koude oorlog. Eigenlijk werd Johannes ongewild slachtoffer van de BVD die samen werkte met de CIA in Europa. Ze zagen hem als een Staats Vijand en niet als een "redder" voor de aarde....

Hoe dan ook is de Bildergroep een niet frisse groepering waarin het VERDIEN MODEL altijd centraal staat voor de grote multinationals en hun filosofie van geld maken.

Macht en macht laten blijken , daarmee werden we groot gebracht in de jaren na 1950.

Een uitstekende acteur, voorzitter en playboy rol kon deze zelfzuchtige Bernhard vervullen. Een corrupte Prins die zich graag liet gelden tussen de machtigen van de aarde.