Zijn artikel over Jo Wardenier

Johannes Wardenier als exemplarisch voorbeeld

 

We zullen ook de Nederlandse vrije-energie uitvinder Johannes Wardenier 1912-1960 eren door de gebeurtenissen rond zijn vermeende uitvinding kort samen te vatten.

Alle beschikbare feitenmateriaal is samengebracht in het boek "het mysterie Wardenier" van Han Wielick en Henk Ymer (1985). In 2002 werd aan zijn geval een radiodocumentaire gewijd.

De voorvallen rond Wardenier vertonen alle aspecten, zoals ze optreden in de levens van vele uitvinders: de onmiddellijke weerklank in de wereld van de groot bankiers, van de groot-industriëlen en van de politici; het medische of publicitaire voor gek verklaard worden; de weerstand die bestaande maatschappelijke structuren en de houding van bestuurders op sleutelposities leveren; het verdwijnen van materiaal, manuscripten en proefopstelling onder ongebruikelijke omstandigheden; het ontbreken van een duidelijke uitleg over de werking of opbouw van de machine (vaak opzettelijk om de investeringen, het patent of de primeur als uitvinder veilig te stellen); onbeantwoorde vragen rond het onverwacht snel overlijden van de uitvinder.

Het grote verschil met andere vrije energie uitvinders is dat die altijd wel tot verbluffende demonstraties of werkelijke proefopstellingen kwamen, waarbij vaak academici of notarissen schriftelijke getuigenverklaringen aflegden. Dergelijke verklaringen ontbreken helaas van Wardeniers demonstraties en dit maakt zijn persoon kwetsbaar voor de verdenking dat hij een charlatan was en intuïtief de wensvoorstellingen en hoop van zijn tijdgenoten manipuleerde. Uiteraard is dit een verwijt, dat aan alle verwante uitvinders bij hun naar buiten treden wordt voorgeworpen. Op hoge leeftijd terugblikkend zeiden de destijds bij Wardenier betrokken, lokale politici in interviews, dat ze naïef geweest waren.

 

Nadat plaatselijke gebeurtenissen jarenlang waren voorafgegaan, is in 1934 de 22-jarige Jo Wardenier uit Weststellingerwerf wekenlang landelijk voorpaginanieuws. Als self-made machinebouwer had hij al op jonge leeftijd een inpakmachine gebouwd voor de plaatselijke beschuit fabriek. Maar in de zes jaar vóór 1934 werkte hij aan een brandstofloze motor. De Nederlandse bevolking had in deze crisisjaren onmiddellijk de oren gespitst. De belangeloze steun die ontstond was indrukwekkend. Er werd een schetsontwerp gemaakt voor een enorme fabriek, die aan 13.000 mensen werk zou gaan bieden. De gemeenteraad van Wolvega had alvast 60 hectare land als bouwgrond daarvoor gereserveerd. Burgemeester Maas en wethouder Muurling stonden geheel achter de industriële plannen.

Ingenieurs van de Nederlandse overheid en van de Engelse Ford-fabrieken hadden een demonstratie van de werkende motor bijgewoond. Grootindustrieel Frits Philips zelf legde contact met hem. Zelfs de olieprijzen gingen dalen; en te Weststellingerwerf ging de prijs van grond stijgen! Een Europa-wijd promotie-project met een rondrijdende demonstratiebus was reeds uitgedacht.

Daags vóór de grootse demonstratie, die op 8 november 1934 gepland was, werd Jo Wardenier op het gemeentehuis geroepen. Ter plekke werd hij door burgemeester Maas krankzinnig verklaard. En onmiddellijk werd hij in een auto van Philips en met mensen van Philips (naar zijn eigen zeggen in 1956) naar de Groningse psychiatrische inrichting afgevoerd. De behandelende professor aldaar stelden echter na vier dagen observatie in een isoleercel vast, dat Jo Wardenier geheel normaal was; hij zond hem daarom na acht dagen naar huis. Volgens latere uitspraken van medepatiënten zaten er aan zijn bed voortdurend personen die verhinderden, dat er over zijn motor gesproken kon worden. Bij zijn thuiskomst bleek, dat zijn motor door onbekenden uit zijn ouderlijk huis was opgehaald en deze is nooit teruggevonden.

 

Tijdens de Tweede Wereldoorlog werd Johannes Wardenier in 1943 als verzetsman opgepakt door de Duitsers vanwege het bezit van een groot aantal distributiekaarten, valse papieren en illegaal drukwerk. In de kampen Buchenwald en Wesseling werd hij verschrikkelijk gemarteld, totdat hij door persoonlijk ingrijpen van Frits Philips gered werd. Na de Tweede Wereldoorlog deed Philips een riante aanbod aan Johannes Wardenier om zijn machine verder te ontwikkelen. Hij weigerde echter.

Hij wenste er niets meer mee van doen te hebben en zou alle gegevens weggegooid hebben. Velen in zijn omgeving merkten op, dat hij zonder te werken altijd een luxueus leven heeft kunnen leiden met ruim voldoende financiële middelen. Na een ziekenhuisopnamen overleed Johannes Wardenier op 17 juli 1960 op de relatief jonge leeftijd van 47 jaar. Over de plek waar hij begraven ligt, spreekt men elkaar tegen en de archieven op de verschillende genoemde plaatsen vermeldt niet eens zijn graf.

Op zijn sterfbed zou hij onthuld hebben aan Bouke Brink, die hem in zijn laatste levensdagen verzorgde, dat sinds 1934 zijn tekeningen in bezit van Philips zijn en dat hij vanaf 1934 met voldoende geld door Philips onderhouden was om te kunnen leven.

Aldus geschreven door Ben van Tilburg

Bron; http://implosie.nl/mechanisch_occultisme/index.html#mozTocId751643